Jak zostać pisarzem? - red. A. Zawada

-
Doskonale pamiętam moje pierwsze opowiadanie. Pisałam w nim, o tym jak pokłóciłam się z przyjaciółką, a wspaniała wychowawczyni nas pogodziła. I jeszcze morał zawarłam! A to dopiero pierwsza klasa podstawówki.. Nie było za długie, zaledwie półtorej strony z małym rysuneczkiem u dołu kartki. Ale te półtorej strony przeświadczyło o tym, czy będę dalej pisać, czy nie.

Mama i ciocia były zachwycone. W końcu taka mała, a już pcha się w świat literatury. Były dumne. Widziałam to. Czułam to. Pamiętam, że kilkoro z dziewcząt też napisało opowiadania kilka dni wcześniej, ale ich historyjek Pani nie przeczytała na głos. Wtedy czułam jednocześnie wstyd i dumę. Nie wiedziałam, że dopiero najgorsze dla małej dziewczynki ma nadejść. Zostałam wyśmiana przez wychowawczynię przed całą klasą. Przed moimi przyjaciółmi. Wyśmiała moją historię, moje staranne pismo, mój rysunek. Już nie pamiętam, czy mówiłam o tym rodzicom, nie wiem nawet, czy wiedzą o tym.

A potem nastały kolejne lata podstawówki i wreszcie przyszło gimnazjum. Czas głupich zauroczeń i pisania wierszy o nieszczęśliwych miłościach. Znów byłam dumna z wypocin, które zachowałam sobie na pamiątkę. Ale szkoła mówiła o mnie co innego. Oceny dostateczne i dopuszczające z wypracowań tylko bardziej utwierdziły mnie w przekonaniu, że pisanie nie jest dla mnie.

Przyszedł czas na liceum. Starannie wybrane, by odciąć się od poprzednich znajomości, tych dobrych i złych. Zawsze byłam inna, więc i wybrałam inaczej. Nie żałuję. Nigdy nie będę żałowała tego wyboru. Na tapecie pojawiły się kolejne wierszyki. Tym razem były przepełnione pozytywami, a i wypracowania szły mi jakoś lepiej. Nauczycielka była nimi zachwycona, a przy próbnej ustnej maturze, cała klasa słuchała mnie z uwagą. Kilka osób było nawet złych, że skończyłam swoją wypowiedź. Tak. Wtedy pierwszy raz od ponad dziesięciu lat pomyślałam, że może jednak te pisanie jest dla mnie.

A potem poszłam na studia. Pisanie pracy licencjackiej to nic fajnego, jeśli musisz pisać to, czego tak na prawdę nie chcesz. Ale zdałam. O własnej książce zapomniałam, aż do dziś..
No właśnie, to dobry moment, żeby spytać, czy zastanawiałeś się może, do kogo skierujesz swój tekst. Czy wiesz coś o swoim potencjalnym czytelniku?
W ręku trzymam "Podręcznik dla przyszłych autorów".Dzięki Wydawnictwu Bukowy Las znów dostałam nadzieję, że nic nie jest stracone. Przystępne opisy, język lekki i przyjemny. Ogrom przykładów i porównań. Porady pisarzy. Wspaniale jest mieć go tylko dla siebie. W każdej chwili można zerknąć i coś sobie przypomnieć, przećwiczyć. Tak! Ćwiczenia też tam znajdziecie. Zakup tej książki to najlepsza inwestycja w siebie, jaką może zrobić przyszły rozmarzony pisarz. To podręcznik jakiego jeszcze nie było. Chwilami dowcipny, ale mimo wszystko tłumaczy co do czego i daje kopa do działania. Krótkie tematyczne rozdziały otwierają przed nami świat z pozoru nieosiągalny. Polecam każdemu, kto kiedykolwiek marzył o napisaniu własnej książki, nawet po to, by schować ją do szuflady. Nie będę Wam się więcej rozpisywać, chcę zachować mój tok na coś innego ;] a Wam radzę biec czym prędzej do najbliższej księgarni po "Jak zostać pisarzem?".

tytuł: Jak zostać pisarzem? Podręcznik dla przyszłych autorów.
autor: Urszula Glensk, Marcin Hamkało, Karol Maliszewski, Leszek Pułka, Paweł Urbaniak, Andrzej Zawada
ilość rozdziałów: 19
ilość stron: 295
przełożył: -
wydawnictwo: Bukowy las (2019)
ocena: 4/5




Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

W labiryncie - D. Carrisi

-
Obraz
Czy potrafisz wyobrazić sobie niekończący się labirynt? Niekończącą się udrękę, tęsknotę za czymś, co już nawet nie wiesz czy istniało? Możesz spróbować czytając "W labiryncie". Bardzo lubię zastanawiać się nad książką, którą przeczytam. Uwielbiam rozkładać ją w myślach na części pierwsze. Oczywiście nie w formie szkolnej, to jest zadawać sobie podstawowe pytanie "Co autor miał na myśli?". O nie, moje rozkładanie polega na przyjrzeniu się bliżej każdemu detalowi, jak łączy się z innym, jaki wpływ miał na zakończenie. W tym wypadku książka zajęła trochę dłużej moje myśli po jej odłożeniu na półce. Szukałam pomocy wśród czytelniczek przez kilka dni, by zrozumieć zakończenie. Niestety, większość z wiadomości została zignorowana, co jest bardzo przykre z jednej strony, zaś z drugiej pokazuje jak ludzie czytają pobieżnie książki. To tylko moja opinia, być może, a raczej na pewno się mylę. Wciąż mam taką nadzieję. Do zrozumienia zakończenia, połączenia w efekcie wsz...
Czytaj więcej

Był sobie pies 2 - W. B. Cameron

-
Obraz
W ciągu tych dwudziestu czterech lat moimi zwierzęcymi przyjaciółmi były dwa psiaki. Oba posiadają to samo imię: Pimpon. Pierwszym była suczka, piesek nadal jest z nami. Czy ich duszyczki po rozstaniu do mnie wrócą, nie wiem, ale wiem, że taki pies jak Bailey to skarb. Jakiś czas temu w mediach pojawiła się informacja, że Bailey powraca. Nie chciałam w to wierzyć, dla mnie historia zakończyła się po pierwszej części. Gdy dostałam maila z propozycją od Wydawnictwa Kobiecego, wiedziałam, że muszę tę książkę przeczytać. Przyznaję, że dość sceptycznie byłam nastawiona do drugiego tomu. Sądziłam, że będzie to typowy odgrzewany kotlet. Na swoim koncie czytelniczym mam już za sobą psie historie, jedną z nich możesz ponownie przeczytać tu, w  "Był sobie pies" (cz.1) ,  "Mam na imię Jutro" . O ile pamiętam wspominałam Wam, że obie te książki diametralnie się od siebie różnią. "Mam na imię Jutro" to historia dorosła, gdzie pies jest bardziej ludzki i mądrzejszy...
Czytaj więcej

Ring Girl - K. N. Haner

-
Obraz
Do tej recenzji przygotowywałam się odkąd tylko dostałam książkę do rąk. Od dziecka uwielbiam klimat boksu, walk wręcz, ogólnie jakiejkolwiek sztuki walki. Z uśmiechem na twarzy wspominam moje przygody z Doce Pares Polska. Książka, o której dziś opowiem jest jak wyjście na ring. Tu też nie wiesz co może przynieść ci finał. Jestem osobą, która ocenia po okładce. Tak przyznaję się do tego. Jestem niestety również osobą, która ocenia książki autora bez ich znajomości. Robię to rzadko, ale jednak mi się zdarza. Takim przypadkiem były książki Kasi. Wciąż nie potrafię przyznać się sama przed sobą, że wątki z łóżkiem mi się podobają, że lubię jak się robi gorąco. Jednak nie mogę powiedzieć, że lubię, gdy takich sytuacji jest dużo, bezczelnie, boleśnie i nachalnie, bo byłoby to kłamstwem. Mój mózg wciąż próbuje wpleść do mojej głowy, że to fantastyka, przygodówki są dla mnie wciąż jedynymi numerami jeden. Do twórczości Haner podchodziłam z dystansem, mówiłam  E tam.. romansidło, pewni...
Czytaj więcej