Martwy sad - M. Gorzka

-
Sny o pościgach, klasa mundurowa, studia na bezpieczeństwie wewnętrznym, licencjat ze służb specjalnych i policyjnych, praca w straży miejskiej, marzenia o pracy w policji. Nic dziwnego, że do kryminałów tak mnie ciągnie.


"Martwy sad" to powieść kryminalna, której do powstania inspiracją była piosenka Coma - W chorym sadzie.


Marcin Zakrzewski, 42-letni gliniarz z kryminalnych ma przed sobą kolejną na pozór zwykłą sprawę do rozgryzienia. I nic szczególnego w tym by nie było, gdyby nie jedno znajome zdanie. "Widziałem jak diabeł chodził tam na palcach". Zdanie to wypowiedział mu do ucha morderca zaczajony w budynku gospodarczym na Marcina. Dlaczego znajome? Bo 30 lat temu powiedział je do niego zaginiony, uznany za nieżyjącego brat bliźniak policjanta. Wkrótce po tym zdarzeniu zaczynają się pojawiać nowe ślady, a trop zamiast przybliżać do mordercy wciąż oddala go od zidentyfikowania przez głównego bohatera. Dowiadujemy się, że historia zatacza koło, złe miejsca czuje się intuicyjnie, a wszystko zapisane jest gdzieś w przeszłości. Czy Marcin rozwiąże zagadkę z przeszłości? Pogodzi się ze śmiercią brata? Czy zdoła ocalić bliskich?

Gdy robiłam to zdjęcie, nie przyszło mi do głowy, że choć z jednym owocem trafię w fabułę. Gdy robiłam te zdjęcie, nie przyszło mi do głowy, że dam się tak bardzo wciągnąć. Jeszcze nie tak dawno wyśmiałabym Cię, gdybyś mi powiedział, że pokocham kryminały. Ten zdecydowanie jest moim numerem jeden w tym gatunku. 
- Co tak późno?- Nie rozumiem...- Nie mogłeś mnie przelecieć dwadzieścia lat temu?- Myślisz, że byłoby inaczej?- A nie?- Może świat by się jeszcze bardziej popieprzył?- Gówno prawda! - powiedziała. - Może ominęlibyśmy kilka raf w życiu, o które się wszystko rozbiło.- Wtedy trafilibyśmy na następne. Życie nigdy nie jest czarne albo białe. Zazwyczaj jego kolor oscyluje w okolicach szarego. Wszystko ma swój czas i miejsce.
🐏Razem z Marcinem Zakrzewskim rozwiązywałam zagadkę, dedukowałam, węszyłam jak on. Byłam wściekła, cieszyłam się jak dziecko i stałam z nim ramię w ramię, gdy morderca był blisko. Bywały momenty, że odczuwałam dziwne mrowienie na plecach, bywało, że wracałam kilka stron wcześniej, bo myślałam, że coś przeoczyłam. Żałuję jednego. Że tak późno zabrałam się za powieść. I choć tytuł wiele, a właściwie wszystko nam upraszcza i można się wściekać na bohaterów, że od razu nie poszli tą drogą, to tak kochani.. tak postępują gliniarze. muszą być dowody, nie domysły. Modus operandi do teraz nie daje mi spokoju. Niby jest coś wyjaśnione, ale autor zostawił nam wspaniałe pole do popisu naszej wyobraźni. Wkrótce kolejny tom, a ja czekam z niecierpliwością.
🐏"Widziałem jak diabeł chodził tam na palcach". To prawda, są takie miejsca, gdzie zło wisi w powietrzu i to się czuje. Ja takie miejsca znam, a ty?

tytuł: Martwy sad
autor: Mieczysław Gorzka
ilość rozdziałów: 36
ilość stron: 413
przełożył: -
wydawnictwo: Bukowy Las (2019)
ocena: 5/5

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

W labiryncie - D. Carrisi

-
Obraz
Czy potrafisz wyobrazić sobie niekończący się labirynt? Niekończącą się udrękę, tęsknotę za czymś, co już nawet nie wiesz czy istniało? Możesz spróbować czytając "W labiryncie". Bardzo lubię zastanawiać się nad książką, którą przeczytam. Uwielbiam rozkładać ją w myślach na części pierwsze. Oczywiście nie w formie szkolnej, to jest zadawać sobie podstawowe pytanie "Co autor miał na myśli?". O nie, moje rozkładanie polega na przyjrzeniu się bliżej każdemu detalowi, jak łączy się z innym, jaki wpływ miał na zakończenie. W tym wypadku książka zajęła trochę dłużej moje myśli po jej odłożeniu na półce. Szukałam pomocy wśród czytelniczek przez kilka dni, by zrozumieć zakończenie. Niestety, większość z wiadomości została zignorowana, co jest bardzo przykre z jednej strony, zaś z drugiej pokazuje jak ludzie czytają pobieżnie książki. To tylko moja opinia, być może, a raczej na pewno się mylę. Wciąż mam taką nadzieję. Do zrozumienia zakończenia, połączenia w efekcie wsz...
Czytaj więcej

Był sobie pies 2 - W. B. Cameron

-
Obraz
W ciągu tych dwudziestu czterech lat moimi zwierzęcymi przyjaciółmi były dwa psiaki. Oba posiadają to samo imię: Pimpon. Pierwszym była suczka, piesek nadal jest z nami. Czy ich duszyczki po rozstaniu do mnie wrócą, nie wiem, ale wiem, że taki pies jak Bailey to skarb. Jakiś czas temu w mediach pojawiła się informacja, że Bailey powraca. Nie chciałam w to wierzyć, dla mnie historia zakończyła się po pierwszej części. Gdy dostałam maila z propozycją od Wydawnictwa Kobiecego, wiedziałam, że muszę tę książkę przeczytać. Przyznaję, że dość sceptycznie byłam nastawiona do drugiego tomu. Sądziłam, że będzie to typowy odgrzewany kotlet. Na swoim koncie czytelniczym mam już za sobą psie historie, jedną z nich możesz ponownie przeczytać tu, w  "Był sobie pies" (cz.1) ,  "Mam na imię Jutro" . O ile pamiętam wspominałam Wam, że obie te książki diametralnie się od siebie różnią. "Mam na imię Jutro" to historia dorosła, gdzie pies jest bardziej ludzki i mądrzejszy...
Czytaj więcej

Ring Girl - K. N. Haner

-
Obraz
Do tej recenzji przygotowywałam się odkąd tylko dostałam książkę do rąk. Od dziecka uwielbiam klimat boksu, walk wręcz, ogólnie jakiejkolwiek sztuki walki. Z uśmiechem na twarzy wspominam moje przygody z Doce Pares Polska. Książka, o której dziś opowiem jest jak wyjście na ring. Tu też nie wiesz co może przynieść ci finał. Jestem osobą, która ocenia po okładce. Tak przyznaję się do tego. Jestem niestety również osobą, która ocenia książki autora bez ich znajomości. Robię to rzadko, ale jednak mi się zdarza. Takim przypadkiem były książki Kasi. Wciąż nie potrafię przyznać się sama przed sobą, że wątki z łóżkiem mi się podobają, że lubię jak się robi gorąco. Jednak nie mogę powiedzieć, że lubię, gdy takich sytuacji jest dużo, bezczelnie, boleśnie i nachalnie, bo byłoby to kłamstwem. Mój mózg wciąż próbuje wpleść do mojej głowy, że to fantastyka, przygodówki są dla mnie wciąż jedynymi numerami jeden. Do twórczości Haner podchodziłam z dystansem, mówiłam  E tam.. romansidło, pewni...
Czytaj więcej