Droga 88 - J. Muzyczyszyn

-
Chciałabym powiedzieć, że życie jest proste, że zaczyna się od miejsca A, a kończy w miejscu B. Niestety po drodze wypadają niezaplanowane A1, A2, A3 i wiele innych A. W moim życiu też takie wystąpiły, z nadzieją czekam na kolejne (oby dobre) A..

 "Droga 88" nie należy do książek, o których łatwo wyrazić mi opinię. Od początku strasznie mi się dłużyła, a i bohaterowie wydawali mi się wyjęci z kosmosu. Przystojny rozwodnik, piękna rozwódka. Połączył ich wypadek na drodze nr 88. Oboje mają rodziny, oboje boją się nowego. I byłoby wszystko "ładnie, pięknie", ale tak jakoś..

Jednym razem Roman chwytał za serce, był odpowiedzialny, dbał o wszystko, ale za moment jego ciągłe zdrabnianie imienia prawie 40 letniej kobiety, 17 letnich dzieci, całowanie w dłoń, trochę wychodziło poza ramy tego co jest mi znane. Na bank są tacy faceci na świecie, ale jakoś tak nie pasowało mi, że młody facet mający 40 lat zachowuje się z taką szarmancją jakby żył w latach 50 ubiegłego wieku. Lektura była dość monotonna. Akcja zaczyna się kilkukrotnie, by potem wszystko nagle ucichło. Na samym końcu pozostawię sobie co najlepsze.

Podobało mi się wprowadzenie przez autora wyrzucenia męża Sabiny za zdradę, groźbę Romana do nachodzącego mężczyzny. I na sam koniec, gdy zżyłam się z tą patchworkową rodziną, chciałam, by Adamowi nic się nie stało. Według mnie autor mógł się trochę rozpisać, przedstawić perspektywę siostry Romana, czy byłej żony, zamiast z początku powtarzać sceny.

Historia opowiada o rozwodniku samotnie wychowującemu syna oraz o pielęgniarce, która dzięki zdradzie męża zdecyduje się na rozwód. Zanim jednak do rozwodu dojdzie, uratuje Romana na drodze nr 88 - zawał. Para krok po kroku zdecyduje się na wspólne życie. Ich dzieci z każdym dniem będą lubić bardziej siebie nawzajem. Niestety dojdzie do ważnego wydarzenia, kulminacyjnego wręcz w tej historii. Jak potoczą się dalsze losy rodziny? Czy zdołają przezwyciężyć to, co złe? Czy przeszłość zostanie raz na zawsze zamknięta?

Nie jestem na nie. To dobra książka, choć ma swoje wady, bo ile ludzi, tyle opinii. To książka obyczajowa, taka jak być powinna. Bez przesadnego erotyzmu, który w książkach (niby) obyczajowych się szerzy, bez przekleństw, czasem zabawna, czasem smutna. Obyczajowa. Mówiąca o życiu, jakie sami możemy doświadczyć, nie przekoloryzowana, idealna na swój sposób.

Dziękuję Wydawnictwu WasPos za zaufanie w podarowaniu egzemplarza.
- Tak, zrobię wszystko, co w mojej mocy. - Z tym zdaniem na ustach zamknęła oczy i zapadła w krótką drzemkę. Po chwili stojąca obok pielęgniarka delikatnie odebrała od niej śpiące niemowlę, zawinęła w pieluchę i becik i położyła do ciepłego łóżeczka.
tytuł: Droga 88
autor: Janusz Muzyczyszyn
ilość rozdziałów: 37
ilość stron: 358
przełożył: -
wydawnictwo: waspos (2020)
ocena: 4/5


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

W labiryncie - D. Carrisi

-
Obraz
Czy potrafisz wyobrazić sobie niekończący się labirynt? Niekończącą się udrękę, tęsknotę za czymś, co już nawet nie wiesz czy istniało? Możesz spróbować czytając "W labiryncie". Bardzo lubię zastanawiać się nad książką, którą przeczytam. Uwielbiam rozkładać ją w myślach na części pierwsze. Oczywiście nie w formie szkolnej, to jest zadawać sobie podstawowe pytanie "Co autor miał na myśli?". O nie, moje rozkładanie polega na przyjrzeniu się bliżej każdemu detalowi, jak łączy się z innym, jaki wpływ miał na zakończenie. W tym wypadku książka zajęła trochę dłużej moje myśli po jej odłożeniu na półce. Szukałam pomocy wśród czytelniczek przez kilka dni, by zrozumieć zakończenie. Niestety, większość z wiadomości została zignorowana, co jest bardzo przykre z jednej strony, zaś z drugiej pokazuje jak ludzie czytają pobieżnie książki. To tylko moja opinia, być może, a raczej na pewno się mylę. Wciąż mam taką nadzieję. Do zrozumienia zakończenia, połączenia w efekcie wsz...
Czytaj więcej

Był sobie pies 2 - W. B. Cameron

-
Obraz
W ciągu tych dwudziestu czterech lat moimi zwierzęcymi przyjaciółmi były dwa psiaki. Oba posiadają to samo imię: Pimpon. Pierwszym była suczka, piesek nadal jest z nami. Czy ich duszyczki po rozstaniu do mnie wrócą, nie wiem, ale wiem, że taki pies jak Bailey to skarb. Jakiś czas temu w mediach pojawiła się informacja, że Bailey powraca. Nie chciałam w to wierzyć, dla mnie historia zakończyła się po pierwszej części. Gdy dostałam maila z propozycją od Wydawnictwa Kobiecego, wiedziałam, że muszę tę książkę przeczytać. Przyznaję, że dość sceptycznie byłam nastawiona do drugiego tomu. Sądziłam, że będzie to typowy odgrzewany kotlet. Na swoim koncie czytelniczym mam już za sobą psie historie, jedną z nich możesz ponownie przeczytać tu, w  "Był sobie pies" (cz.1) ,  "Mam na imię Jutro" . O ile pamiętam wspominałam Wam, że obie te książki diametralnie się od siebie różnią. "Mam na imię Jutro" to historia dorosła, gdzie pies jest bardziej ludzki i mądrzejszy...
Czytaj więcej

Ring Girl - K. N. Haner

-
Obraz
Do tej recenzji przygotowywałam się odkąd tylko dostałam książkę do rąk. Od dziecka uwielbiam klimat boksu, walk wręcz, ogólnie jakiejkolwiek sztuki walki. Z uśmiechem na twarzy wspominam moje przygody z Doce Pares Polska. Książka, o której dziś opowiem jest jak wyjście na ring. Tu też nie wiesz co może przynieść ci finał. Jestem osobą, która ocenia po okładce. Tak przyznaję się do tego. Jestem niestety również osobą, która ocenia książki autora bez ich znajomości. Robię to rzadko, ale jednak mi się zdarza. Takim przypadkiem były książki Kasi. Wciąż nie potrafię przyznać się sama przed sobą, że wątki z łóżkiem mi się podobają, że lubię jak się robi gorąco. Jednak nie mogę powiedzieć, że lubię, gdy takich sytuacji jest dużo, bezczelnie, boleśnie i nachalnie, bo byłoby to kłamstwem. Mój mózg wciąż próbuje wpleść do mojej głowy, że to fantastyka, przygodówki są dla mnie wciąż jedynymi numerami jeden. Do twórczości Haner podchodziłam z dystansem, mówiłam  E tam.. romansidło, pewni...
Czytaj więcej