Jak smakuje szczęście? - P. Wiśniewska

-

Jak myślisz, jak smakuje szczęście? Ja stawiam sobie to pytanie co najmniej raz na miesiąc. Wczoraj siadając na balkonie, co prawda z książką w ręku, gdy w powietrzu unosił się zapach letniego deszczu, wiatraki coraz szybciej zaczynały się kręcić, zwiastując silny wiatr. Siedziałam, wdychałam powietrze i pierwszy raz od dawna poczułam się odprężona. Szczęśliwa.

Dziś nie będzie dobrze, będzie prosto z mostu. Nie mogę powiedzieć, że ta książka mi się spodobała, ale nie mogę też powiedzieć, że była totalną pomyłką. Tak do końca nie wiem co o niej myśleć. Chciałabym nie pisać nic o "Jak smakuje szczęście?", ale jednocześnie chcę napisać o niej kilka słów.

Jest to debiut. To trzeba podkreślić. I to niestety bardzo czuć. Mam wrażenie, że autorka zrobiła sobie długą przerwę po napisaniu około 150 stron, bo styl o wiele się poprawia. Strasznie się przy niej męczyłam, wypowiedzi pierwszej z sióstr są dla mnie drętwe, działania bohaterów nielogiczne i absurdalne. Czułam się jakby autorka pisała o czymś i nie zagłębiła się w temat. Według mnie jest kilka wtop, które raziły mnie w oczy. Podam kilka z nich, jeśli nie wszystkie, które wyłapałam.
1. bohaterka mieszka z ojcem w jednym mieście, nie mają czasu spotkać się nawet w weekend. Oboje są samotni, a praca nie przysłania im całego dnia. Są typami samotników.
2. gwałt na głównej bohaterce przez narzeczonego siostry i ukrywanie tego przed siostrą, bo przecież ona będzie z nim szczęśliwa.
3. wizyta ciężarnej u ginekologa. Mniej więcej do 4 miesiąca ciąży, lekarz nie pozwoli na towarzyszenie kogokolwiek przy badanej. Na wizycie u ginekologa jest badanie (nie wiem jak to określić) ręką, następnie dopochwowe usg. Nie ma mowy o wizycie osób postronnych.
4. wyjazd z Krakowa do Zakopanego pociągiem trwa 5h. Sprawdziłam. Są to maks 2h. Z autopsji wiem, że Iława - Zakopane trwa 6h z przesiadkami, a to drugi koniec Polski.

Chcecie więcej?

5. główna bohaterka interesuje się życiem przypadkowych ludzi, a to dziecka, na które matka krzyczy i szarpie, nastolatki, która zaszła z żonatym właścicielem hotelu, sama nie potrafi wyjawić informacji o gwałcie.
6. główna bohaterka mówi, że musi przestać rozmyślać, bo inaczej trafi do psychologa "A jakby to wyglądało?!", po dwóch stronach idzie, a ten na pierwszej wizycie wali prosto z mostu, że nie może spać bo straciła matkę. Leki od razu są dobrze dopasowane. Brak kolejnych wizyt.
7. wyjazd w góry z gwałcicielem? Czemu nie? Przyjaciółka organizuje wspomniany wyjazd do Zakopanego. Miała jechać sama z chłopakiem, ale główna bohaterka proponuje, by ta nie była sama. Wprasza siebie, nowo poznanego chłopaka, siostrę i jej narzeczonego - gwałciciela.
8. Druga z sióstr wyjeżdża na wieś. Pojawia się fajny chłopak. Niby dziewczyna ma dziecko, ale ciągle daje się nim zajmować właścicielce pensjonatu. Skoro masz dziecko wariujesz w ciąży z radości, a na koniec okazuje się, że jedno z bliźniaków umiera i twój facet okazał się gwałcicielem i zdradza, to chyba się dziecka nie dostępuje na krok, co nie?

Wpadek jest o wiele więcej. Jeśli miałabym ją polecić komuś czyj gust czytelniczy znam, mówię stanowcze nie. Ale..

Jeśli szukacie źródła złotych myśli, ta książka jest dla was, dla mnie wciskane na siłę (Kinga za bardzo mnie irytowała, dlatego tak rzucało mi się to w oczy). Jednak, gdy na pierwszy plan weszła wreszcie druga z sióstr zrobiło się troszkę lepiej. I te morderstwo na sam koniec.. 

Zacznijmy też od tego, a raczej podsumujmy.., szczęścia tu nie ma. Tytuł jest bardziej pytaniem retorycznym dla nas samych. Nie wiem też po co autorka wprowadziła w trakcie książki opisy i osoby, które nagle znikają i niestety nie mącą bardziej wody bohaterkom. Ale gdy tak spojrzeć na samą fabułę, to jest ona ciekawa. Jest miłość, nieudane związki, oszustwa, a w tle jeszcze morderstwo. Ale.. mimo, że trzymam za autorkę kciuki (w końcu to debiut!), sprawdźcie lepiej sami, czy przypadnie Wam do gustu. Książkę na pewno warto przeczytać, choćby dla nauki na czyichś błędach (mowa tu o bohaterach).
Uświadomiłam sobie, że moje szczęście nabierze smaku w odpowiednim momencie. Bo jak mówią, wszystko ma swój czas.
tytuł: Jak smakuje szczęście?
autor: Paulina Wiśniewska
ilość rozdziałów: 50
ilość stron: 258
przełożył: -
wydawnictwo: WasPos (2019)
ocena: 1/5

 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

W labiryncie - D. Carrisi

-
Obraz
Czy potrafisz wyobrazić sobie niekończący się labirynt? Niekończącą się udrękę, tęsknotę za czymś, co już nawet nie wiesz czy istniało? Możesz spróbować czytając "W labiryncie". Bardzo lubię zastanawiać się nad książką, którą przeczytam. Uwielbiam rozkładać ją w myślach na części pierwsze. Oczywiście nie w formie szkolnej, to jest zadawać sobie podstawowe pytanie "Co autor miał na myśli?". O nie, moje rozkładanie polega na przyjrzeniu się bliżej każdemu detalowi, jak łączy się z innym, jaki wpływ miał na zakończenie. W tym wypadku książka zajęła trochę dłużej moje myśli po jej odłożeniu na półce. Szukałam pomocy wśród czytelniczek przez kilka dni, by zrozumieć zakończenie. Niestety, większość z wiadomości została zignorowana, co jest bardzo przykre z jednej strony, zaś z drugiej pokazuje jak ludzie czytają pobieżnie książki. To tylko moja opinia, być może, a raczej na pewno się mylę. Wciąż mam taką nadzieję. Do zrozumienia zakończenia, połączenia w efekcie wsz...
Czytaj więcej

Był sobie pies 2 - W. B. Cameron

-
Obraz
W ciągu tych dwudziestu czterech lat moimi zwierzęcymi przyjaciółmi były dwa psiaki. Oba posiadają to samo imię: Pimpon. Pierwszym była suczka, piesek nadal jest z nami. Czy ich duszyczki po rozstaniu do mnie wrócą, nie wiem, ale wiem, że taki pies jak Bailey to skarb. Jakiś czas temu w mediach pojawiła się informacja, że Bailey powraca. Nie chciałam w to wierzyć, dla mnie historia zakończyła się po pierwszej części. Gdy dostałam maila z propozycją od Wydawnictwa Kobiecego, wiedziałam, że muszę tę książkę przeczytać. Przyznaję, że dość sceptycznie byłam nastawiona do drugiego tomu. Sądziłam, że będzie to typowy odgrzewany kotlet. Na swoim koncie czytelniczym mam już za sobą psie historie, jedną z nich możesz ponownie przeczytać tu, w  "Był sobie pies" (cz.1) ,  "Mam na imię Jutro" . O ile pamiętam wspominałam Wam, że obie te książki diametralnie się od siebie różnią. "Mam na imię Jutro" to historia dorosła, gdzie pies jest bardziej ludzki i mądrzejszy...
Czytaj więcej

Ring Girl - K. N. Haner

-
Obraz
Do tej recenzji przygotowywałam się odkąd tylko dostałam książkę do rąk. Od dziecka uwielbiam klimat boksu, walk wręcz, ogólnie jakiejkolwiek sztuki walki. Z uśmiechem na twarzy wspominam moje przygody z Doce Pares Polska. Książka, o której dziś opowiem jest jak wyjście na ring. Tu też nie wiesz co może przynieść ci finał. Jestem osobą, która ocenia po okładce. Tak przyznaję się do tego. Jestem niestety również osobą, która ocenia książki autora bez ich znajomości. Robię to rzadko, ale jednak mi się zdarza. Takim przypadkiem były książki Kasi. Wciąż nie potrafię przyznać się sama przed sobą, że wątki z łóżkiem mi się podobają, że lubię jak się robi gorąco. Jednak nie mogę powiedzieć, że lubię, gdy takich sytuacji jest dużo, bezczelnie, boleśnie i nachalnie, bo byłoby to kłamstwem. Mój mózg wciąż próbuje wpleść do mojej głowy, że to fantastyka, przygodówki są dla mnie wciąż jedynymi numerami jeden. Do twórczości Haner podchodziłam z dystansem, mówiłam  E tam.. romansidło, pewni...
Czytaj więcej