Układ idealny - E. Szelest

-
Przed oczami mam ekran laptopa, kot gryzie mi stopy, a na ławie obok leżą pozostałości po robieniu zdjęć książkom. Jakim? Najbardziej zadziornym jakie mogłam spotkać.

O Emilii Szelest (dawniej Wituszyńskiej) było głośno w zeszłym roku. I słusznie (aby przypomnieć sobie recenzję kliknij tu - Niebezpieczna gra)! I gdy już człowiek myślał, że w rękach miał przyjemną jedno-tomówkę, dowiaduje się, że Emilia przygotowała dlań coś nowego.

"Układ idealny" to kontynuacja "Niebezpiecznej gry". Co prawda, Weronika i Przemek nadal są naszymi bohaterami, ale spadają na drugi, jak nie trzeci plan. Bohatera pierwszoplanowego otrzymuje Łukasz Trachman - były Weroniki, również gliniarz. Wera, obecnie Pani Kapitan w ABW, zleca Lokiemu wtopić się w gang motocyklowy "Synowie Peruna" z Przemyśla. Grupa ta nielegalnie handluje bronią i żywym towarem. Na szczęście wszystko idzie zgodnie z planem, Łukasz zaprzyjaźnia się z ekipą, a sam dostaje najniższą rangę - kadeta. Jest tylko jeden problem, pod żadnym pozorem nie wolno tknąć mu córki prezesa, a ci lgną do siebie jak ćmy do ognia. Swoją miłość ukrywają, by, jak głosi groźba, nikt nie zginął. Niestety pewnego dnia wybucha pożar warsztatu gangu, młodzi wyjeżdżają się ukryć (na zlecenie ojca Ewy), a wtedy sprawy się komplikują bardziej niż mogą. Kto podłożył ogień? Czy Łukaszowi i Ewie będzie dane być razem? Co kombinuje matka Ewy?

Przyznam, że nie mogłam się doczekać drugiego tomu przygód. Co prawda, pomyślałam sobie, czy autorka nie może dać spokoju Werze i Remkowi, dość już mieli burzliwe życie, ale wtedy jeszcze nie wiedziałam, że "Układ idealny" dotyczy ich w mniejszości. Książka porwała mnie od pierwszych stron, by potem oblać mnie kubłem zimnej wody i zacząć przynudzać. Dopiero, gdy Loki wyjechał do Przemyśla zaczęło się coś dziać. Łukasz to pewna siebie postać, chłopak wie czego chce, i wie jak się powstrzymać, by nie zniweczyć planu. Ewa to moja rówieśniczka, można powiedzieć, że jest jedynaczką, bo brata ledwo zna, jest wciąż trzymana pod kloszem, stąd jej dziecinne zachowanie. Wera w tej części już mniej zadziera nosa, ale miesza jeszcze bardziej, a Przemek? Przemek chwilowo gra, staje się lalusiem, by zaraz zejść na ziemię i zgromić każdego, kto śmie tknąć lub obrazić Weronikę. Najbardziej polubiłam (oprócz Ewy i Lokiego) fantastyczne trio i pana Anatola. Zakończenie miażdży wszystko i mam nadzieję, że w kolejnym tomie autorka wszystko wyjaśni, bo zostawić taką historię bez postawienia kropki, to grzech. Podczas lektury cieszyłam się, że w domu nie ma mojego M., bo śmiałam się w głos. Książkę czyta się szybko i przyjemnie, to zdecydowanie moje klimaty. Mam też swój ulubiony cytat, a to u mnie rzadkość :]
- Zabierz ją stąd, zanim wytrzeźwieję, bo przysięgam, że ją zabiję! - wrzasnął Łukasz.Przemek dopadł do niego i chwycił za kołnierzyk koszulki polo.- Powiedz to, kurwa, jeszcze raz, a przysięgam, że nie zdarzysz wytrzeźwieć - syknął złowrogo, wykorzystując swoje aktorskie zdolności.- No i się zaczyna - westchnęła Weronika.
tytuł: Układ idealny
autor: Emilia Szelest
ilość rozdziałów: 27
ilość stron: 278
przełożył: -
wydawnictwo: kobiece (2020)
ocena: 5/5

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

W labiryncie - D. Carrisi

-
Obraz
Czy potrafisz wyobrazić sobie niekończący się labirynt? Niekończącą się udrękę, tęsknotę za czymś, co już nawet nie wiesz czy istniało? Możesz spróbować czytając "W labiryncie". Bardzo lubię zastanawiać się nad książką, którą przeczytam. Uwielbiam rozkładać ją w myślach na części pierwsze. Oczywiście nie w formie szkolnej, to jest zadawać sobie podstawowe pytanie "Co autor miał na myśli?". O nie, moje rozkładanie polega na przyjrzeniu się bliżej każdemu detalowi, jak łączy się z innym, jaki wpływ miał na zakończenie. W tym wypadku książka zajęła trochę dłużej moje myśli po jej odłożeniu na półce. Szukałam pomocy wśród czytelniczek przez kilka dni, by zrozumieć zakończenie. Niestety, większość z wiadomości została zignorowana, co jest bardzo przykre z jednej strony, zaś z drugiej pokazuje jak ludzie czytają pobieżnie książki. To tylko moja opinia, być może, a raczej na pewno się mylę. Wciąż mam taką nadzieję. Do zrozumienia zakończenia, połączenia w efekcie wsz...
Czytaj więcej

Był sobie pies 2 - W. B. Cameron

-
Obraz
W ciągu tych dwudziestu czterech lat moimi zwierzęcymi przyjaciółmi były dwa psiaki. Oba posiadają to samo imię: Pimpon. Pierwszym była suczka, piesek nadal jest z nami. Czy ich duszyczki po rozstaniu do mnie wrócą, nie wiem, ale wiem, że taki pies jak Bailey to skarb. Jakiś czas temu w mediach pojawiła się informacja, że Bailey powraca. Nie chciałam w to wierzyć, dla mnie historia zakończyła się po pierwszej części. Gdy dostałam maila z propozycją od Wydawnictwa Kobiecego, wiedziałam, że muszę tę książkę przeczytać. Przyznaję, że dość sceptycznie byłam nastawiona do drugiego tomu. Sądziłam, że będzie to typowy odgrzewany kotlet. Na swoim koncie czytelniczym mam już za sobą psie historie, jedną z nich możesz ponownie przeczytać tu, w  "Był sobie pies" (cz.1) ,  "Mam na imię Jutro" . O ile pamiętam wspominałam Wam, że obie te książki diametralnie się od siebie różnią. "Mam na imię Jutro" to historia dorosła, gdzie pies jest bardziej ludzki i mądrzejszy...
Czytaj więcej

Ring Girl - K. N. Haner

-
Obraz
Do tej recenzji przygotowywałam się odkąd tylko dostałam książkę do rąk. Od dziecka uwielbiam klimat boksu, walk wręcz, ogólnie jakiejkolwiek sztuki walki. Z uśmiechem na twarzy wspominam moje przygody z Doce Pares Polska. Książka, o której dziś opowiem jest jak wyjście na ring. Tu też nie wiesz co może przynieść ci finał. Jestem osobą, która ocenia po okładce. Tak przyznaję się do tego. Jestem niestety również osobą, która ocenia książki autora bez ich znajomości. Robię to rzadko, ale jednak mi się zdarza. Takim przypadkiem były książki Kasi. Wciąż nie potrafię przyznać się sama przed sobą, że wątki z łóżkiem mi się podobają, że lubię jak się robi gorąco. Jednak nie mogę powiedzieć, że lubię, gdy takich sytuacji jest dużo, bezczelnie, boleśnie i nachalnie, bo byłoby to kłamstwem. Mój mózg wciąż próbuje wpleść do mojej głowy, że to fantastyka, przygodówki są dla mnie wciąż jedynymi numerami jeden. Do twórczości Haner podchodziłam z dystansem, mówiłam  E tam.. romansidło, pewni...
Czytaj więcej